موزه ها، تاریخ و شبکه‌های اجتماعی

موزه ها و دانش‌آموختگان تاریخ

نویسنده: مرتضی میرحسینی

تخمین زمان مطالعه: ۶ دقیقه


کمک گرفتن از تبلیغات فراگیر، یکی از بهترین و شناخته‌شده‌ترین روش‌های افزایش مشتری و مخاطب محسوب می‌شود و تقریباً همه بنگاه‌ها و مجموعه‌ها حتی آن‌هایی که به سود اقتصادی فکر نمی‌کنند به آن نیاز دارند. موزه ها هم از این قاعده مستثنی نیستند و می‌توانند با بهره بردن از تبلیغات، بازدیدکنندگان بیشتری را جذب کنند. از میان روش‌های تبلیغ، حضور در شبکه‌های اجتماعی یکی از مناسب‌ترین و ارزان‌ترین‌ها به شمار می‌رود و در عصر حاضر به ضرورتی انکارنشدنی تبدیل شده است. ما در این جا به بررسی تجربیات موفق برخی موزه ها که از شبکه‌های اجتماعی برای تبلیغات استفاده کرده‌اند می‌پردازیم و از لابه‌لای سخنان مدیران چند موزه بر تأثیر تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی برای جذب بیشتر بازدیدکننده درنگ می‌کنیم.


یادی از گذشته و اشاره به موضوع؛ مقدمه‌ای برای بحث ما

در یکی از گزارش‌های قدیمی که به بررسی بازار کار رشته تاریخ می‌پرداخت (yon.ir/xRGZX)، اشاره شد که کار در موزه‌ها یکی از مشاغل مرسوم و متداول برای دانش‌آموختگان این رشته است؛ و «با توجه به جایگاه و سابقۀ شغلی، مسئولیت‌های متفاوتی به آن‌ها سپرده می‌شود. اما به‌طور کلی وظیفۀ اصلی آن‌ها در این شغل ارائه اطلاعات جالب و جذاب به بازدیدکنندگان از موزه و ایجاد انگیزه برای شناخت و حفظ میراث پیشینیان در آن‌ها است». اینکه «همچنین با این فرض که فارغ‌التحصیلان رشته‌ی تاریخ برای میراث برجای مانده از گذشته اهمیت و ارزش زیادی قایل هستند و نسبت به عموم مردم تعهد بیشتری برای حفظ آثار قدیمی دارند، گاهی از آن‌ها به عنوان امانت‌دار و حافظ آثار تاریخی موزه نیز استفاده می‌شود». همان‌جا به آمار وزارت کار کشوری مثل امریکا استناد کردیم، که طبق آن در سال ۲۰۱۴ نزدیک به سیزده هزار نفر «در موزه‌های این کشور مشغول به کار بوده‌اند؛ که البته تمام آن‌ها فارغ‌التحصیل رشته تاریخ محسوب نمی‌شدند». همچنین یادداشت دیگری داشتیم و در آن از مدیریت رسانه‌های اجتماعی گفتیم (yon.ir/obyYY)؛ و آن را مسیر شغلی مناسبی برای تاریخ‌آموختگان معرفی کردیم. شغلی که «همراه و همگام با رشد و فراگیری شبکه‌های اجتماعی توسعه پیدا کرده است و در فضای کنونی کسب‌وکار و رقابت و اثرگذاری، بخش بزرگی از وظیفه تبلیغات و ایجاد ارتباط مؤثر با مشتریان و مخاطبان را پوشش می‌دهد». توضیح بیشتر دربارۀ یک مدیر شبکه‌های اجتماعی این است که «او از طریق شبکه‌های اجتماعی با گروه مخاطبان پیوند ایجاد کرده، هر روز دایره نفوذ و شمار اعضای این شبکه را بزرگ‌تر و بیشتر می‌کند؛ حرف‌ها و نقدها و پیشنهادهای آنان را می‌شنود و گزارشی از آ‌ن‌ را به مدیران و تصمیم‌گیران مجموعه خود انتقال می‌دهد. همچنین محصولات یا خدمات یا برنامه‌های مجموعه خود را به بهترین و جذاب‌ترین شکل ممکن به مشتریان عرضه می‌کند. در حقیقت او به کمک شبکه های اجتماعی، نقش واسطه را میان مجموعه خود و مخاطبان آن ایفا می‌کند». این‌جا و در ادامه موضوعی را بررسی می‌کنیم که هم به کار در موزه‌ها ارتباط دارد و هم به شبکه‌های اجتماعی و ظرفیت‌های آن پیوند می‌خورد.

موزه ها و انتخاب مدیران آن‌ها؛ همراهی با فناوری به جای مبارزه و مخالفت با آن

در عصر توئیتر و فیس‌بوک و اسنپ‌چت و انواع مختلف پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی، یعنی زمانه‌ای که فناوری با شتابی فزاینده پیش می‌رود و جهانی را که می‌شناسیم زیرورو می‌کند، موزه ها با این چالش مواجه‌اند که چگونه حرمت گذشته را حفظ کنند و علاقه مردم به میراث پیشینیان را زنده نگه دارند. [۱] اینکه چه کنند تا این حرکت سریع رو به جلو، گذشته را در نظر عموم مردم بی‌اهمیت نکند و آنچه را که تاکنون نسل پشت نسل و حتی از سال‌های بسیار دور به جا مانده، ناچیز و کم‌اهمیت نسازد. این فکر و باور که شبکه‌های اجتماعی فقط شتاب‌زدگی و سطحی‌نگری را ترویج می‌کنند و به قضاوت‌های عجولانه و نادرست دامن می‌زنند، بسترهایی مثل اینستاگرام و فیس‌بوک را خطر و تهدید می‌بیند و تا حد امکان از این بسترها و فضاها فاصله می‌گیرد. ضرر و زیان‌های شبکه‌های اجتماعی به جای خود، اما ظرفیت‌ها و امکاناتی را که این فضا در اختیار ما قرار می‌دهد نمی‌توان و نباید نفی کرد و نادیده گرفت. به قول مایکل پرکینز (Michael Perkins) مدیر موزه آرنج کانتی در فلوریدا (Orange County Regional History Center) واقعیت این است که فناوری به سرعت رشد می‌کند و توسعه و فراگیری شبکه‌های اجتماعی و اثرگذاری آن‌ها را نمی‌توان انکار کرد؛ اما می‌توان ـ و ضروری است که ـ با تغییر و تحولات همراه شد و روش استفاده از ابزارهای جدید را آموخت؛ و از آن‌ها برای رسیدن به اهداف و اجرای برنامه‌های خود کمک گرفت. [۲] آرنج کانتی از موزه های مشهور و پرطرفدار امریکا به شمار می‌رود و همیشه، حتی در روزهای عادی و بدون رویداد، پذیرای شماری زیادی از علاقه‌مندان و گردشگران است، اما به اعتقاد پرکینز و همکارانش، توقف در این موفقیت و احساس رضایت بیش از حد نسبت به آنچه تاکنون به دست آورده‌ایم، ما را ضعیف و آسیب‌پذیر می‌کند. این موزه اکنون در بسترهای پربازدید فضای مجازی حضور پررنگی دارد؛ از توئیتر و اینستاگرام گرفته تا فیس‌بوک و یوتیوب. آن‌ها در این بسترهای پربازدید، همراه با عرضۀ اطلاعات اولیه، گوشه‌ای از جذابیت آثار موجود در موزه و برنامه‌های در حال اجرای خود را نشان می‌دهند؛ و ارائه اطلاعات اضافی و تکمیلی را به بازدید حضوری موکول می‌کنند. چیزی شبیه به قصه‌گویی و تعلیق، که فقط بخشی از داستان را برای مخاطب تعریف می‌کنیم و وی را برای شنیدن ادامۀ آن تشنه نگه می‌داریم. یا حتی مشابه کاری که در تبلیغ محصولات تجاری یا فیلم‌سازی و صنعت سینما رایج است؛ ساخت تیزر برای یک محصول یا یک اثر هنری و نمایش آن در رسانه‌های تصویری به هدف اقناع و تحریک مخاطب برای اختصاص وقت خود صرف هزینه و پرداخت پول. [۳]


توضیحات ضروری دربارۀ ارجاعات درون متن:

[۱] بخش زیادی از اطلاعات موجود در این نوشته و نقل قول‌های مدیر موزه آرنج کانتی از سایت زیر اخذ شده است:

http://www.orlandosentinel.com/business/technology/os-social-media-history-center-20151120-story.html

[۲] در سایت موزه آرنج کانتی، اطلاعات زیادی درباره این موزه و شیوه مدیریت آن وجود دارد:

http://www.thehistorycenter.org

همچنین دسترسی به نظرات بازدیدکنندگان این موزه و مرور تجربیات آن‌ها از حضور در این مجموعه، از لینک زیر ممکن است:

https://www.tripadvisor.com/Attraction_Review-g34515-d144055-Reviews-The_Orange_County_Regional_History_Center-Orlando_Florida.html

[۳] واژه تیزر (Teaser) را اذیت‌کننده معنی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند و در اصطلاح برای تعریف و توضیح رفتاری گفته می‌شود که با کامل نشان ندادن چیزی یا کامل نگفتن حرفی، حس کنجکاوی فرد مقابل را بر می‌انگیزد و او را به دنبال کردن ادامه ماجرا تحریک می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند.

0

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید

11 − 7 =