در گروه‌های بالینت  چه می گذرد؟ 

نویسنده: نینا جمشیدنژاد

تخمین زمان مطالعه: ۸ دقیقه


 گروه‌های بالینت، اصطلاحی است که به گروه‌های روان‌درمانیِ مخصوص مشاغل گوناگون اطلاق می‌شود. این اصطلاح از نام مایکل بالینت گرفته شده است که تلاش‌ بسیاری برای درک رابطۀ پزشک-بیمار انجام داد. این نوشتار که به معرفی چنین گروه‌هایی می‌پردازد، شامل دو بخش است: بخش اول به توضیحات کلی درباره مفاهیم و مبانی گروه‌های بالینت اختصاص دارد و بخش دوم به تشریح عملکرد گروه‌های بالینت امروزی می‌پردازد. در ادامه بخش دوم این مقاله را می‌خوانید.


 

در یک گروه بالینت چه اتفاقی می‌افتد؟

گروه بالینت گروه گفت‌وگوی پزشکان دربارۀ بیمار است؛ به این صورت که گروهی کوچک متشکل از ۸ تا ۱۰ پزشک برای بیان حالت‌ها و مسائل مربوط به بیماران خود دعوت می‌شوند. این گروه با هدایت یک یا دو هدایتگر، به بحث می‌نشینند.

نقش هدایتگر گروه بالینت

هدایتگرهای گروه بالینت وظیفه دارند گروه را به مکانی امن تبدیل کنند؛ به‌طوری که همه از رازداری مطمئن باشند و اعضا بتوانند آزادانه از احساسات و کار خود، همچنین از اشتباهاتی که در کار حرفه‌ای خود مرتکب شده‌اند، صحبت کنند. باید به‌خاطر داشت که گروه بالینت گروه درمانی نیست، هرچند می‌تواند اثرهای درمانی نیز داشته باشد.

هدف دیگر هدایتگر بالینت متمرکز نگه‌داشتن بحث روی رابطۀ پزشک‌بیمار است؛ مثلاً با طرح سؤال‌هایی مانند: «این بیمار چه حسی به باقی اعضا داد؟»، «عصبانی شدید یا غمگین؟»، «از بیمار خوش‌تان آمد یا نه؟»، «آیا دل‌تان می‌خواست کمکش کنید؟ یا نه؟»، «آیا دوست دارید از خودتان دور نگهش دارید؟». گاهی هدایتگر از گروه می‌خواهد احساسات بیمار را تصور کنند یا سعی کنند بفهمند این بیمار چگونه درمانگری می‎خواهد.

ویژگی‌های اساسی گروه بالینت

۱.  گروهی کوچک: قانون مطلقی وجود ندارد؛ اما گروه‌های کمتر از شش نفر یا بیش از حدود دوازده نفر احتمالاً پاسخ خوبی نخواهند داشت.

۲.  رهبر تعریف‌شدۀ گروه، پزشکی عمومی است که به گروه‌ های بالینت ملحق می‌شود. وی دربارۀ رهبری گروه‌های کوچک، مقداری آموزش دیده است.

۳.  اعضای گروه در تماس بالینی با بیمار قرار دارند: اعضا معمولاً از پزشکان عمومی یا کارآموزان پزشکی عمومی هستند؛ اما این گروه‌ها برای دانشجویان پزشکی، پرستاران، مشاوران روانی‌‌جنسی و… نیز به‌خوبی نتیجه داده است.

۴.  موضوعات گروه بر اساس مسائلی تعیین می‌شود که بالین‌گر در حال حاضر با آن سروکار دارد و به‌دلیلی ذهنش را مشغول کرده است؛ ممکن است این مسئله باعث آشفتگی، گیجی، مشکل یا صرفاً تعجب او شده باشد.

۵.  گفت‌وگوها بر رابطۀ میان پزشک ارائه‌دهنده و بیمارش متمرکز است؛ شاید گاه لازم باشد حین گفت‌وگو حقایقی روشن شود. اما این مسئله تنها مشمول حالت‌هایی می‌شود که با رابطۀ پزشک‌بیمار مرتبط است یا بر آن تأثیر می‌گذارد. گفت‌وگو دربارۀ مسائل کلی که به بحث مرتبط نیست، صورت نمی‌گیرد.

۶.  نباید از پروندۀ بیمار استفاده شود. پزشک ارائه‌کننده می‌تواند با رجوع به پرونده، خود را برای گفت‌وگو آماده کند. در گفت‌وگوی اصلی تکیه بر حافظه ضرورت دارد. لغزش‌های حافظه نشانۀ اشکال در کار پزشکی فرد در نظر گرفته نمی‌شود، در عوض نشانه‌های مهمی از درک وی از بیمار است.

۷.  گروه‌ها برای درمان بیمار تشکیل نمی‌شوند. نتیجۀ شرکت در گروه‌های بالینت افزایش خودآگاهی است و گفت‌وگو کاملاً بر بیمار و رابطۀ پزشک‌بیمار متمرکز است. راحت‌نبودن یا آشفتگی در پزشک نادیده گرفته نمی‌شود؛ اما در بستر نیازها و مشکلات بیمار و نه پزشک، به آن‌ پرداخته می‌شود.

۸.  قوانین استانداردی در گروه‌های کوچک برقرار است؛ رازداری، صداقت، مسئولیت، احترام به سایر اعضای گروه و… ضروری است. اعضای گروه باید به‌صورت دایره‌ای و ترجیحاً روی صندلی‌هایی با ابعاد یکسان بنشینند. هر جلسۀ گروه باید در حالت عادی بین یک تا دو ساعت طول بکشد.

۹.  هدف گروه افزایش درک از مشکلات بیمار است، نه یافتن راه‌حل.

فواید گروه بالینت: شرکت در گروه بالینت چه سودی برای اعضا دارد؟

۱.  اولین و ساده‌ترین منفعت دراختیارداشتن مکانی امن است که افراد می‌توانند در آن دربارۀ جنبه‌های میان‌فردی رابطه پزشک‌بیمار صحبت کنند. گروه، رفتاری همدل دارد و خیلی زود مشخص می‌شود تمام اعضا تجربیات مشترکی را پشت سر گذاشته‌اند. این احساس، آسودگی خاطر بسیاری را به‌همراه دارد و باعث می‌شود دفعۀ بعد که پزشک با بیمار مشابهی روبه‌رو می‌شود، آشفتگی کمتری را تجربه کند. به‌طور کلی، گروه بالینت مانع از فرسودگی شغلی می‌شود.

۲.  گروه بالینت پزشک را تشویق می‌کند، بیمار را انسانی ببیند که در خارج از اتاق درمان نیز زندگی و روابطی دارد. زمانی که بیمار در ذهن پزشک صرفاً گزینه‌ای برای تشخیص و درمان نباشد، تمایل بیشتری برای گوش‌دادن به او وجود دارد و کمک‌کردن به وی نیز آسان‌تر می‌شود.

۳.  اعضا به‌تدریج به درکی عمیق‎تر از احساسات بیماران خود و نیز احساسات خود دست پیدا می‎کنند. ممکن است حتی متوجه شوند بعضی بیمارها یا احساساتی که در حرفه‌شان با آن مواجه می‌شوند، بازتابی از زندگی درونی و بیرونی خود آن‌ها است. این مسئله می‌تواند باعث مشکلاتی شود که با درک آن، می‌توان هم از بروزش اجتناب کرد و نیز آن را به مزیتی درمانی بدل کرد.

به‌طور خلاصه، گروه بالینت در برخی موقعیت‌ها به اعضا کمک بسیاری می‌کند که عبارت‌اند از:

۱.  احساس شنیده‌شدن، حمایت‌شدن و درک‌شدن هنگام گفت‌وگو دربارۀ بیمار؛

۲ . افزایش تحمل در برابر بیماران و حالت‌های «سخت»؛

۳.  همدلی بیشتر با احساسات بیماران، از جمله احساسات منفی؛

۴.  آگاهی بیشتر از احساسات خود هنگام درمان و توانایی استفاده از این احساسات در انجام کار تشخیصی یا حرفه‌ای؛

۵.  دادن اجازه به بیمار برای ابراز کنجکاوی طبیعی؛

۶ . کسب بینش دربارۀ اینکه چرا به نظر می‌رسد بعضی بیماران، سخت یا آزاردهنده هستند.

منبع: ویژه نامه فراهنگی ۲ توانمندسازی نیروی انسانی وزارت بهداشت

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید

2 × یک =